Najnowszy album Taco Hemingwaya pt. „LATARNIE WSZĘDZIE DAWNO ZGASŁY” to brutalna, koncepcyjna podróż przez cyfrowe zgliszcza dawnej miłości, warszawski marazm i traumy, które po dekadzie powracają ze zdwojoną siłą.
Warszawa, grudzień 2025 roku. Kiedy wskazówki zegarów na wieży Zamku Królewskiego zbiegają się w pionowej linii północy, polski internet zamiera. Bez zapowiedzi, bez kampanii billboardowej, bez rzędów sponsorowanych postów, Filip Szcześniak – szerzej znany jako Taco Hemingway – publikuje materiał, który w kilka godzin staje się najważniejszym tekstem kultury tego roku. „LATARNIE WSZĘDZIE DAWNO ZGASŁY” to blisko 50-minutowe słuchowisko, które jest czymś znacznie więcej niż płytą hip-hopową. To gęsty, duszny reportaż z wnętrza psychiki człowieka, który dekadę temu obiecał nam, że „wszystko będzie dobrze”, a dziś z przerażeniem odkrywa, że jedyne, co mu zostało, to „kontuzja mózgu” i echa rozmów, których nigdy nie powinien był przeprowadzić.
To dzieło totalne, w którym artysta po raz pierwszy tak bezlitośnie dekonstruuje swój własny mit, paląc mosty łączące go z dawną, bardziej niewinną wersją samego siebie. Taco Hemingway, który od lat uchodził za złotego chłopca polskiej sceny, tym razem zakłada maskę antybohatera, prowadząc nas przez ciemne zaułki Śródmieścia, Agrykoli i własnego, przeżartego nostalgią sumienia. To opowieść o tym, że pod blaskiem warszawskich neonów często kryje się mrok, którego nie jest w stanie rozproszyć żadna, nawet najpotężniejsza latarnia.
Anatomia upadku: Powrót do roku 2012 i klątwa apteki
Cała konstrukcja narracyjna albumu „LATARNIE WSZĘDZIE DAWNO ZGASŁY” opiera się na bolesnym powrocie do fundamentów. Szcześniak zabiera nas do roku 2012, do momentu, który fani jego twórczości znają niemal na pamięć, choć dotąd widzieli go jedynie przez różowe okulary nostalgii. W utworze „Zakochałem się pod apteką” raper wyznaje: „Zakochałem się pod apteką, gdy jej popiół padał na beton”. To właśnie wtedy, podczas prozaicznego zakupu Solpadeiny, narodziła się obsesja na punkcie „rudej dziewczyny”, która stała się muzą i przekleństwem jego tekstów.
Jednak w 2025 roku ten romantyczny obraz zostaje roztrzaskany. Artysta przyznaje, że tamta relacja nie była wielką miłością, lecz formą uzależnienia, „prywatnym fanfikiem”, który przez lata karmił jego karierę, ale jednocześnie niszczył mu życie. Warszawa w reportażu Hemingwaya to nie jest już miasto możliwości, lecz „jedna wielka izba wytrzeźwień”. To przestrzeń naszpikowana „żabkami, paczkomatami i Starbucksami”, które stają się niemymi świadkami powolnej degradacji bohatera. Teksty są naszpikowane brutalnymi obserwacjami: „Chłopy czerwone jakby ktoś na mordę wylał wrzątek”, a miłość umiera w blasku „fałszywych, ledowych świateł”. To bezlitosna diagnoza świata, w którym „mięsień sercowy szczypie od dekady”, a jedynym ratunkiem wydaje się być kolejna „lufa wódki w Spatifie”.
Cyberstalking i zmartwychwstanie: Najmroczniejszy zwrot akcji
Najbardziej kontrowersyjnym i jednocześnie najbardziej fascynującym wątkiem albumu „LATARNIE WSZĘDZIE DAWNO ZGASŁY” jest historia Piotra. Fani pamiętają go jako antagonistę z debiutanckiego „Trójkąta Warszawskiego”, ale tutaj Piotr staje się centrum makabrycznej gry. Bohater Taco, owładnięty chęcią odzyskania dawnej partnerki, dopuszcza się aktu, który w reportażu Rolling Stone’a zostałby uznany za szczyt moralnego upadku: kradzieży cyfrowej tożsamości. Używając algorytmów sztucznej inteligencji, buduje on fałszywy wizerunek Piotra w mediach społecznościowych, by manipulować uczuciami kobiety.
„Co z tego, że wszystko jest kłamstwem, co z tego, że maskę mam Piotra?” – pyta raper, pokazując przerażającą łatwość, z jaką technologia pozwala nam na kreowanie alternatywnych rzeczywistości. Punkt kulminacyjny albumu następuje w finale, gdy dziewczyna wyjawia straszliwą prawdę: „Piotr pijany szedł po pasach, skończył pod tramwajem”. Śmierć Piotra, o której bohater nie wiedział, zmienia całą narrację w tragifarsę. Cyberstalking, którego dopuścił się Hemingway, staje się profanacją pamięci o zmarłym, a on sam zostaje skonfrontowany z zapowiedzią policyjnej interwencji i sprawą o nękanie. To radykalne posunięcie artystyczne czyni z tego albumu najbardziej mroczne dzieło w jego dorobku, stawiając pytania o granice artystycznej kreacji i etykę w dobie „doom scrollingu”.
Algorytmy zamiast serca: Technologiczny nihilizm Warszawy
„LATARNIE WSZĘDZIE DAWNO ZGASŁY” to także jeden z najgłębszych w polskiej kulturze komentarzy na temat tego, jak technologia zniszczyła resztki ludzkiej intymności. Szcześniak z chirurgiczną precyzją opisuje świat, w którym „followersi to boty”, a zdjęcia z wakacji to jedynie „photoshopy” mające maskować wewnętrzną pustkę. Warszawa jawi się tutaj jako cyfrowe więzienie, „Alcatraz”, w którym każdy ruch jest monitorowany, a „za wycieraczką każdej fury są listy gończe”.
Artysta nie szczędzi gorzkich słów pod adresem współczesnych mediów społecznościowych, gdzie relacje międzyludzkie sprowadzają się do śledzenia „trzykropków” w komunikatorach. Nawet religia w tym cyfrowym piekle nie daje ukojenia – plac Trzech Krzyży brzmi mrocznie, bo „Trójca Święta nas nie słyszy”, a kościół, podobnie jak dusza bohatera, jest w „wiecznym remoncie”. To wizja świata, w którym „czas to pieniądz, ale nikt nie chce go pożyczyć”, a jedyną formą komunikacji pozostaje „nocna spowiedź” u barmana, który wie, że trunek ma być „ściśle lodowaty”. Ten technologiczny nihilizm jest spójny z całą dyskografią artysty, którą fani mogą skompletować w oficjalnym sklepie tacohemingway.store, śledząc powolną drogę od nadziei „Trójkąta Warszawskiego” po ostateczny mrok dzisiejszego słuchowiska.
Epilog: Koniec „obiecującego młodego człowieka”
Reportaż z premiery „LATARNIE WSZĘDZIE DAWNO ZGASŁY” musi zakończyć się smutną konstatacją: Filip Szcześniak właśnie zamknął pewną epokę. „Zrozumiałem, że czysta furia to za mało na karierę… spaliłem resztę tekstów” – to wyznanie brzmi jak testament artysty, który ma dość bycia głosem pokolenia. W finałowych scenach albumu, gdy bohater ucieka z Warszawy „starą Astrą, która pachnie szlugiem i jarzyną”, czujemy, że to nie jest tylko koniec płyty, ale koniec pewnego mitu o wielkomiejskim sukcesie.
„Panie i panowie, sztuka została odebrana… aktorzy chcą odpocząć” – tymi słowami Taco Hemingway żegna się ze słuchaczami, zostawiając nas z pytaniem o to, co pozostanie, gdy zgasną wszystkie latarnie. „LATARNIE WSZĘDZIE DAWNO ZGASŁY” to album-pomnik, ale postawiony na zgliszczach. To bezkompromisowa, bolesna i wybitna analiza współczesnej Polski, która w pogoni za nowoczesnością zgubiła swoją duszę pod tramwajem na jednej z warszawskich arterii. Jeśli to rzeczywiście ostatni rozdział tej historii, to jest on napisany krwią, wódką i algorytmem – dokładnie tak, jak na to zasłużyliśmy.
